սևն ու սպիտակը

Գիտեմ շատ սխալներ եմ կյանքիս ընթացքում գործել, ու այժմ երևի պատասխան տալու ժամանակն է եկել: Բոլորը միշտ ունեն պատասխաններ, այն դեպքում, երբ նույնիսկ արդեն չկան հարցեր...
Կյանքի սևն ու սպիտակը այլևս չեն հաջորդում միմյանց, այլ մոխրագույն դարձած` պղտորում են կյանքս: Աչքերս այնքան եմ փակել այս անվերջանալի հաջորդականութունների առջև, որ ակամայից ինձ խոր քուն մտած մի արջ եմ զգում, որը սպասում է անհամբեր գարնան գալուն. երանի թե վերջապես գա այդ սպասված գարունը... Արդեն այնքան ժամանակ այդ գարնան շունչը չեմ զգացել, որ կարծես թե մոռացել եմ նրա պարգևած բերկրանքը ու ջերմությունը, որը, վստահորեն կարող եմ ասել, յուրաքանչյուր բանական էակի անհագուրդ ցանկություններից է: 
Երբ աչքերս փակում եմ, տենչում եմ գեթ մի պահ ճախրել, ինչպես մի արծիվ, որը սևեռուն հայացքով փնտրում է իր հաջորդ զոհին: Այո', ես էլ եմ ուզում գոնե մեկ անգամ հասկանամ այդ վերևից բոլորին նայելու և իշխելու ճղճիմ երջանկությունը: ՈՒզում եմ, բայց միևնույն ժամանակ հասկանում, որ դա իմ ուզած գարնանային բերկրանքի հետ ոչ մի առնչություն չունի և չի էլ կարող երբևէ ունենալ: Արտաքուստ այդ շինծու և երեսպաշտ արծիվների դիմակներն են ագնամ դարձել շատ պարզ ու թափանցիկ շատերիս համար: Հենց այս պատճառով էլ հանդիմանությունը ալեկոծված հոգիս հանգիստ չի թողնում և չեմ կարողանում հասկանակ ինչու է հենց ԻՆՁ մոխրագույն կյանքը բաժին ընկնում: 
Ներսումս կուտակված են բազմաթիվ լուծումներ, որոնց փորձում եմ համապատասխանեցնել ճիշտ խնդիրներ: Կսկիծների մի մեծ կծիկ անվերջ ինձ հետապնդում է և կանգնեցնում է երկընտրանքի առջև` սրտով առաջնորդվել, թե`բանականությամբ...
Ես հավատում եմ, որ մի օր մարդկանց բանականությունը կդառնա նրանց հոգու արտացոլանքը և ի վերջո բոլորը կգիտակցեն, որ մարդկանց թերիությունը դա մի աքսիոմ է, իսկ նրանց ներկայությունը հուշերի մի պանթեոն է: 

Ժասմենա Ասոյան

   Չեմ հասկանում ինչի են տղան ու աղջիկը ընկերություն անում ԱՅՍ տարիքում, լուրջ եմ ասում չեմ հասկանում...Ոչ մեկնա ուրախ, ոչ էլ` մյուսը: Այդ ամենը ոչ թե բնավորության խնդիր է, այլ ընդամենը ունի մի պարզ պատճառաբանություն` 2սն էլ երեխա են ու բնականաբար ոչ մի կողմն էլ դա երբեեեեք չի ընդունում...Դե լավ չգնահատելը դեռ մի կողմ դրած, բայց այդ անվերջանալի վեճերը ու անհամաձայնությունները...Մարդ երբ ընկերություն է անում պետք է հաճույք ստանա այդ հարաբերություններից, պաշպանվածության զգացում առաջանա և միիիիիշտ զգա կողքինի պատրաստակամությունը աջակցելու ամեեեեն հարցում ամեեեեն պահին: Լաաաավ ասենք ԿՌՎԵՑԻՔ մեր բառերով ասած, բայց միևնույնն է հետևանքը <նեղացած վիճակը> միշտ ցավ է պատճառում, այդ դեպքում ինչու հնարավոր չէ ընտրել վատագույնների միջից լավագույնը և ընդամենը խոսել մարդավարի և հասկանալ: Մի օրինակ բերեմ, ասենք աղջիկներ ջան տղան ձեզ քիչ ժամանակ է տրամադրում <արդի խնդիր> ամեն անգամ սկանդալներ սարքելով միգուցե դուք թեթևանում եք, սակայն այդ ՆԵՌՎԸ ձեր համարբերությունների անբաժանելի մի մաս է դառնում ու ամեն պատեհ անպատեհ ժամանակ սկսվում են մունաթի անվերջանալի խոսքերը ու դրան հաջորդող գոռոզությամբ դիմանալ ու չզանգելը...Թատրոն...
   Ախր դժվար չի գնահատելը, դժվար չի ճիշտը ասելը ու դժվար չի կռիվ չանելը: Պարտադիր չի, որ բանը հասնի կորցնելուն միմյանց, որ նոր սկսեն մարդիկ գիտակցել, կամ անգամ չգիտակցել թե ինչ կատարվեց... 
   Նենց եմ խոսում իբրև մի մեծ բան հայտնագործեցի կամ ինքս էլ հետևում եմ ասածներիս, բայց ուզում եմ, որ թեկուզ այս միգուցե ՇԱԲԼՈՆ դարձած խոսքերը մտածելու տեղիք տան գեթ մի պահ...Ախր ոչմեկ չգիտի, թե ինչ է մեզ հետ լինելու վաղը...Էտ հեռախոսի եղածը ինչա վերձրեք զանգեք ձեր սիրելիին ու ասեք, թե ինչ շատ եք իրեն սիրում բոլոոոոոոր թերությունների հետ միասին...ՈՒ սկսեեեք սիրեեել այդ թերությունները, որովհետև երբ միմյանց կորցնում եք սկսում եք անգամ ՆՐԱ թերությունները սիրել և կարոտել...
By J.A.